فردوس حسینی

چشاتو بستي و فكر عبوري

نگاهت رو به من ، رو به غروبه

محبوبه حدادی

 و «من» يك روز مي ميرد پس از يك روز طولانی...

و فردا را نمي بيند تو اين را خوب مي داني 

امیر علی سلیمانی

تیر در قلب من نشست ولی ، عشوه های کمان رسید به تو

خوش به حال کسی که مُرد ، اما ، آخر داستان رسید به تو

دکتر سید مهدی موسوی

صدای شمس می آید که می کند ما را

یواشکی جلوی دیگران نظربازی

رضا انصاري فر

 یه توپ پلاستیکی تیر دروازه حلب

کاپیتان داد می کشید بچّه ها نیاین عقب

کامران قائم مقامی

بار دیگر هم، قطاری سمت گیلان می رود

ریل دوزخ در مسیرش تا زمستان می رود

جویا معروفی

یک شهر می لرزد به خود آن گه که برخیزی

ایران شود دل های ما وقتی تو چنگیزی

شاپور احمدي

از شعر بي‌قهرمان /آنا آخماتوا

ПОЭМА БЕЗ ГЕРОЯ

ТРИПТИХ

1940—1965

АННОЙ АХМАТОВОЙ

بخش يكم. سال يكهزار و نهصد و سيزده

11. پاره‌ي چهارم و آخرين

شاپور احمدي

1. از نياكانم گُلها Gauls ديدگان آبي كم‌رنگي دارم، و مغزي كوچك و ناشيگري در پيكار را. به گمانم پوشاكم به زمختيِ مال آنهاست. اما موهايم را به روغن نمي‌آلايم.

 مهدی اکبری‌فر

یه جایی هست که این پیاده رو به آخر می رسه

جاییکه هنوز خیابون شروع نشده

علفها براقن و نرم

خورشید سرخ و آتشینه

و همونجاس که  ماه  پرنده

بعدِ یه پرواز طولانی می ایسته

تا تو  وزش نعناها خنک بشه .

عادل قلی پور

می‌رویم کوه... یا جنگل؟ بابا می گوید:

 - کوه.

مامان می گوید:

- جنگل!

زهره زنگنه یوسف آبادی

صدای برهم خوردن لنگه های چوبی در، عمه بزرگ را از مطبخ بیرون کشاند. توی درگاهی ایستاد و غلوم را که داشت انگشت های بی ناخنش را می جوید نگاه کرد. عمه بزرگ با ملاقه ی توی دستش به پستو اشاره کرد و غلوم فهمید که پدرش به خانه برگشته. پشت به پستو داد و بی سر و صدا خزید توی مطبخ .

لیلا نوروزی

نیما دوان دوان می‌آید سمتم. می‌نشینم، دو دستش را می‌اندازد دور گردنم.
- مامان کِی برمی‌گردی؟

فاطمه سادات حسینی(همطاف)

جلوی آینه نشست و برموهای پیرزنی دست کشید که آنسوی آینه بود و خیره به او نگاه میکرد.رنگ مشکی را برداشت و مقداری از آنرا ریخت روی اکسیدانی که درون کاسه بود، انگار با چند ضربه شلاق توسط قلم مویش مجوز همبستری شان را صادر می کرد.سپس شروع کرد به نقاشی کردن روی بوم سفیدی که از جنس گیسوانش بود. بعد از بیست دقیقه انگار پشیمان شد و دوید سمت شیر تا سرش را به آب دهد.

وحید عطایی

1)

«بوی بی­تفکری تمام شهر را پوشانده بود؛ مثل پارچه­ی سیاه بزرگی که بر کالبد جسدی بی­تحرک کشیده باشند. تفکرات موهوم و ضداخلاقی بی­محابا چون آتشی تن­های روشنفکران مغموم را می­سوزاند و شهر همچنان آوای کور بی­تحرکی را سر می­داد».

مادر این­ها را برای کودک می­گفت اما او نمی­توانست بفهمد.

زینب برزگرماهر

  می­خواستم  نخست در مورد زبان سفرنامه­ی سید مهدی موسوی بنویسم، از واژه های چند معنایی اش، از بازی های زبانی اش، دیدم مقاله راضی ام نمی کند.

 دکتر علیرضا فولادی

سه‌گانی، قالبی‌ست سه‌مصراعی که وزن مصراعهای آن متساوی (کلاسیک) یا نامتساوی (نیمایی) باشد و کلمات قافیه (و احیانا ردیف) آن نیز، در مصراعهای اول و سوم یا دوم و سوم بیاید و ضمنا  تا جایی که ممکن است، ضربه‌ی عاطفی آن، در مصراع آخر بخورد.

سمیه رضایی اصل

ماندم

میان بوسه های سرد

تا فنجان چای را گرم بنوشیم

یاسمن بهار

شعرهایم

خواب اسطوره ها را بر هم می زنند

وقتی بوی سیب می پیچد

بهشت از دهان تو آغاز می شود

معصومه جمالی مهر

زندگی

زیر تابوت مرا گرفته بود

وقتی که جنگ

به کودکی ام شلیک کرد

حمید رضا اکبری شروه

1

 همه چیز آغازی از این مثلث مکعب

و باران باریده  / نباریده

ناودان همیشه خاموش / شر شر منم که می ریزم به جوی !

مصطفی قلندرزاده

سالهاست یالهای تاقدیسی ات

شیر دوشی که نه

شیر بدوش می کشند

جلال صفایی پور

1- جبرئیل عصای پیرمردی را دید

دوباره دلش برای

موسی تنگ شد

حمید رضا اکبری شروه

خوانش هر داستانی اسلوب و ابزاری را طلب می کند ، برای اینکه خواننده متنی را فهم کند باید میان عناصر و مولفه های متن انسجام و هماهنگی موجود باشد .

 غلامرضا رضایی اصل

اشاره ی کوچکی که از پتانسیل دنیای درون مایه شاعر که حاکی از سردی و گرمی دنیای بیرون می باشد را به زبان تحریر در آورده و با درون مایه ای سراسر از حسی تلخ از تنهایی و درد و اندوه و انتظار را به تصویر کشانده است.